Vandaag heb ik 2 goede beslissingen genomen. Besluit 1: niet thuisblijven maar naar het strand gaan. Besluit 2: geen nieuwe roman lezen maar Synchronicity van Jaworski uitlezen. Het strandje moet je voorstellen is een prachtig strandje. Zo steken de bladeren van de palmbomen helder af tegen de blauwe lucht en is het strand mooi schoon en de zee diepblauw.  Samen met de achtergrondgeluiden van zee en pratende mensen was het de ideale omstandigheid in combinatie met pagina 111 tot en met 129 van Synchronicity om totaal stuiterend van ideeën en aspiraties het strand af te lopen. Wat een ander gevoel dan de weken ervoor! 

Hoewel het boek me 15 jaar geleden ook inspireerde, wil ik nu stukken tekst gewoon letterlijk overtypen om met mensen te delen. Met name de delen over dialoog en het belang ervan. Misschien dat ik dat alsnog doe. Maar ook van het leren herkennen en bewandelen van de reis die voor je ligt en die zich openbaart als je het wil zien. Als ik dit lees voel ik een soort ongeduld in me. “Welk doel “moet” IK nastreven in mijn leven?” “Waarom weet ik dat nog niet”. Blijkbaar geloof ik wel dat er een reis is die zich openbaart als je hem herkent. Ik heb al meerdere keren in mijn leven ontdekt dat ik dingen ging doen waarvan ik nooit verwacht had dat ik ze zou doen maar waarvan je kan zeggen dat ze me overkwamen. Tegelijkertijd wist ik dat dat pad moest kiezen. Joe wist dat hij een leiderschapsprogramma wilde ontwikkelen maar wat wil ik en waarom weet ik dat niet PRECIES??

Tegelijkertijd weet ik wel al veel over wat ik wil. En Pim helpt me. Hij helpt me door ‘het’ klein te maken. Kleiner dan Joe in zijn boek. Pim weet dat ik altijd bezig ben met de opvoeding van onze jongens. Ook bij het lezen van Synchronicity denk ik, dit zouden we onze jongens moeten leren. Ik denk dit eerder dan dat ik denk dat we dit aan andere volwassenen moeten verkopen. Die wereld ben ik op dit moment eigenlijk wel klaar mee: de trainingswereld waarin de ene adviseur en trainer de andere adviseur en trainer de weg wijst. Volgens een vriend van ons, Pieter Kruijt kan je heel veel invloed willen hebben via je werk terwijl de grootste kans om iets moois voort te brengen thuis ligt: bij je kinderen. Als het goed is mag je hen namelijk minimaal 18 jaar beïnvloeden en zorgen dat zij mooie mensen worden. Welke klant of collega laat zich zo lang begeleiden en beïnvloeden? Dit is je grootste kans maar ook grootste uitdaging. Want juist bij je eigen kinderen komen de sterkste emoties omhoog. Zowel de mooie inspirerende emoties als de destructieve emoties. Ik heb geen illusies op dit gebied meer maar nog steeds denk ik, met dank ook aan Ingeborg Bosch, dat elke dag weer een kans is om de goede keuzes te maken. En ik geloof dat ik anderen wil inspireren om dat ook te doen.