Renate van der Veen bood me aan een blog of een format voor een blog voor me te maken. Een blog waarin ik onverbloemd mijn ervaringen zou kunnen beschrijven. Het tijdstip om een blog te starten is een goede. Met ons vertrek naar Curacao hebben we een nieuw begin. Na 11 jaar bouwen aan gezin, bedrijven en huis vonden we het tijd om een knip te zetten in ons leven. Een knip omdat Pim en ik samen merkten dat we vonden dat iets niet in balans was. Het harde werken had de boventoon in plaats van in het hier en  nu leven. Dit harde werken leverde wel veel op. Zonder hard werken kom je nergens, dat weet ik ook zeker. Methods of Mastery noemde Gottlieb Guntern het. Als je niet elke dag urenlang voetbalt wordt je nooit een prof. Dus het harde werken is niet voor niets geweest. Maar het harde werken werd steeds minder onze keuze maar een verplichting door het systeem dat we zelf hebben gecreeerd. Verwachtingen waaraan we allebei vonden dat we moesten voldoen. Als we dat niet deden stelden we altijd wel iemand teleur. Maar eigenlijk stelden we onszelf en degenen die we het het meest liefhebben, onze kinderen, teleur. Want de aandacht die collega’s en klanten vragen, is aandacht die je niet aan je kinderen kan geven. Hoeveel we toch ook probeerden hen de aandacht te geven die we wilden. Dus nu deze stap. “Dat je wilt stoppen begrijp ik, maar waarom moet je daarvoor naar Curacao”, riep mijn vader uit! We hoopten dat een grote afstand zou helpen om de claim van de omgeving, waar we zelf voor zorgden dat die er is, te doen stoppen. Jammer genoeg voor Pim blijkt zelfs 8 uur vliegen onvoldoende. Hij moet in September, November en December terug voor een klant. Maar goed, het legt een barriere op die toch lastiger is te overbruggen. Dus we geloven nog steeds dat de afstand gaat werken. Dit verhaal is voor degenen die mij kennen al bekend. Dus waarom schrijf ik het? En als ik al de behoefte heb om via schrijven zaken te verwerken, waarom dan ook meteen delen met anderen? Die vraag kan ik nog niet zo goed beantwoorden. Misschien blijft het wel bij dit stukje. Ik merk wel dat het voor vrienden en kennisen vaak verhelderend werkt als ik dingen deel. En ik vind het leuk als mensen me leren kennen, onverbloemd. En dan hopen dat ze je nog mogen, of juist gaan mogen.  Mensen hebben de neiging al snel te denken dat het gras groener is bij anderen.  En bij ons kan je oppervlakkig gezien, ook denken dat het gras groener is. En relatief gezien is het gras bij ons ook heel groen. We zijn gezond, we hebben voldoende middelen om zo’n stap te zetten en ook op een heel prettige manier! Dus ja het is groen ons gras. Hoe kan het dan dat ik toch soms denk dat het gras bij anderen groener is? Hoe komt het dat ik het maken van deze stap helemaal niet als groen bestempel maar als een heel lastige stap waarover ik twijfel? Waarom let ik juist nu op de dingen die ik ga verliezen zoals het contact met mijn lieve familie en liefste vrienden? En minder op het hebben van alle tijd voor de jongens, het niets meer hoeven, de prachtige omgeving (want dat hebben we)? Yin en Yang. Elk voordeel heb zijn nadeel.

Anyway, ik ben heel blij met de intentie en het initiatief van lieve Renate om mij te helpen starten met deze blog. En zo toepasselijk, vind zij een plaatje van Botero van een vrouw op het strand. Onze Botero posters zijn nog Amsterdam. Maar op deze manier toch nog dichtbij. Hoe de www.marilieke.nl website verder ingevuld gaat worden; met links, reactie, met foto’s? Ik weet het niet. Ik ben allang blij dat ik weet waar ik deze tekst kwijt kan. Ik heb in ieder geval alle tijd om het werken met dit soort sites verder te leren ontdekken.